Verhaal Hélène

Share on Facebook

 

 

Het verhaal van Hélène

 

Mijn naam is Hélène. Al enkele jaren probeerde ik zwanger te worden. Na een aantal onderzoeken werd ons verteld mijn man niet erg vruchtbaar was. In augustus 2006 kregen we het advies te kiezen voor een IVF/ICSI behandeling. Dat was een hele schok. Ondertussen werd mijn man nog een keer getest door een uroloog en wat bleek? Het was gewoon allemaal goed! Sterker nog: op 7 oktober was ik vier weken zwanger, dus we konden ons geluk niet op.Wel ging ik me steeds beroerder voelen en vanaf week 10 ben ik zo’n zes weken niet naar mijn werk geweest. Ik was tot niets in staat, voelde me alleen maar misselijk, beroerd en moe.

 

Na vier maanden zwangerschap ging het weer beter met me. Eindelijk kon ik een

beetje gaan genieten. Maar op 5 februari werd tijdens de ‘pret-echo’ vastgesteld dat ik geen

vruchtwater had. De oorzaak hiervan was waarschijnlijk een scheurtje in de

vliezen, waardoor ik gestaag vruchtwater verloor. Pas achteraf (in week 22) werd geconstateerd dat dit vruchtwater was en geen urine. Het scheurtje is waarschijnlijk in week 18 ontstaan. Toen werden we voor de keuze gesteld om de zwangerschap door te zetten of de bevalling in te laten leiden omdat er geen uitzicht was op de geboorte van een gezond kind. Ook was de situatie voor het kind erg benauwend. De longen en andere organen konden zich niet verder ontwikkelen. Hij raakte steeds meer beklemd in de baarmoeder en kreeg vastzittende gewrichten. Omdat bovendien het gevaar van infectie voor mij groot was, hebben we ervoor gekozen de bevalling in te laten leiden. Gedurende die week had ik inmiddels al bloedingen, was mijn baarmoeder gezakt en was ons zoontje met zijn hoofd naar beneden ingedaald. Toen realiseerden we ons dat de bevalling ook op natuurlijke wijze gestart was.

 

Na dertien uur weeën kwam onze zoon Sam om 23.33 uur ter wereld. ‘s Middags was hij aan de gevolgen van de weeën overleden. We waren trots en verdrietig tegelijk. Toen ik zondagavond naar huis mocht, hebben wij onze zoon bij de begrafenisonderneming ondergebracht. Er was daar een prettige ruimte met bankstel waar we de dagen voor de crematie met familie en vrienden grotendeels hebben doorgebracht. Op 15 februari 2007 hebben we met z’n tweeën Sam laten cremeren. Naar alle vrienden en familieleden hebben we het kaartje van Sam verstuurd.

 

Begin maart 2007 ben ik weer naar mijn werk gegaan en kreeg de ruimte om hierover met collega’s te kunnen praten. Het was erg fijn dat iedereen meeleefde en graag met me wilde spreken. Trots liet ik ook foto’s zien van Sam. Deze steun heeft mij erg geholpen. Ook het lotgenoten kontakt via de vereniging Lieve Engeltjes heeft me er de eerste weken en maanden doorheen gesleept.  

 

Een jaar en 9 dagen later werd onze 2e zoon Tom geboren. Zwanger zijn was de 2e keer geen feest en waren daarom ook erg opgelucht dat we dit hadden doorstaan. Zwanger zijn kon ik vanaf toen achter me laten….

Sam blijft natuurlijk altijd onze eerste zoon en heeft ook een speciaal plekje in ons hart.

 

Hélène