Bloemlegging 2009

Share on Facebook

“Herdenking en bloemlegging bij monumentje voor het doodgeboren kind.”

Zaterdag 20 juni 2009 vond de jaarlijkse bijeenkomst plaats in de aula van Monuta Bloemendaal en op de begraafplaats “Bloemendaal” te Waalwijk. De leiding van Monuta stelt ons de aula gratis ter beschikking en we worden er hartelijk en gastvrij onthaald.
Na een kop koffie met “vergeet-mij-niet” cake, gebakken door bakkerij Hans van Beijnen, heette mevr. Adri Faro-Verspui een ieder welkom.
Allen, die aanwezig waren, hebben dezelfde herinneringen, hetzelfde verdriet. Het verdriet van het
sterven van hun kindje. Bij sommigen lang geleden, bij anderen kort. Sommige kinderen stierven al
voor hun geboorte, anderen tijdens de bevalling of korte tijd erna.
We luisterden naar elkaars verhalen.
Erg mooi en ontroerend was de muziek, die Lieke voor ons speelde op haar dwarsfluit. muziek van
André Waignein, zo passend bij de sfeer waarom we bij elkaar waren.

Na enige tijd zijn we naar het monumentje gelopen. Een groot aantal blikken met een wikkel van “vergeet-mij-nietjes” waren gevuld met blauwe bloemetjes. Deze blikken hadden een aantal weken bij winkeliers mogen staan, waarin klanten geld konden doen. Nu deden ze dienst als bloempotje.
Ieder van ons droeg er een aantal en deze werden allemaal bij het monumentje neergezet.
Daarna konden mensen hun eigen meegebrachte bloemen neerleggen.
Er was een mooi, nieuw initiatief. Ieder mocht een vlinder uitzoeken.
Ze waren er in allerlei kleuren en maten. Deze werden in de heg rondom het monumentje gehangen.
Daarna speelde Lieke nog een stuk van Waignein.

Onder een blauwe hemel en een stralende zon hebben we hen herdacht, die we zo graag bij ons
hadden willen houden.

Weer in de aula terug las Adri nog een prachtig verhaal voor over een “hemelkind”. Dat ging naar de
aarde maar moest korte tijd later weer terugkeren naar de hemel, waar het vandaan kwam.

Als we geloven dat onze kinderen daar zijn, waar alles goed is, geeft ons dat misschien wat troost.

Passend bij onze opgehangen kleurige vlinders in de groene heg, was het gedichtje, dat nog werd
voorgelezen.

De vlinder.
Met de mooiste kleuren fladdert hij daar.
De mooiste en de liefste van allemaal.
Hoger en hoger
Totdat je hem niet meer ziet.
Daar zweeft hij verder.
Daar waar de kleuren nog mooier zijn.